เรื่องราว
โอ้ยยยยยยยย แบบว่าไม่ได้เข้ามาอัพเดทเรื่องราวก่นานมากๆอ่ะ
หนีไปเรียนหนังสือมากกก โอ้วแม่เจ้า งานเยอะมาก ปวดหัว
ใช้สมองมากจนหัวเริ่มจะแหกเปนเสี่ยงผง ก่เอาเปนว่าอัพเรื่องราวถึงวันนี้ก่และกัน
อิอิ
วันนี้เหรอ....? เรียนพละเสด ก่เข้าไปกินข้าวโรงอาหารวิดวะมา
ก่แบบโง่มากอ่ะ เดินเตะเสาร์ที่เขากั้นอยู่ ขาพังกันพอดี
ดีนะที่ขาแข็งแรง ไม่งั้นก็คงจะหักเปน2ท่อน เว่อไปมะ อิอิ
อยู่พระจอมลาดกระบังนี่ก่ร้อนมากอ่ะ แต่ก่มีเรื่องฮาๆมันๆเยอะเลยนะ
ทำให้ชีวิตเรามีสีสันมากขึ้น
ตอนนี้อ้วนกับเราก่ไม่รู้ว่าเปนอะไรกันแน่นะ ก่อาจจะเรียกว่าเปนเพื่อนสนิทกันมากๆก่ว่าได้
อ้วนนิสัยดีมาก บางอย่างที่อ้วนบอกกับเรา มันแบบทำให้เราอึ้งไปหลายครั้ง !!?
อึ้งอะไรน่ะเหรอ มันบอกไม่ได้ มันอยู่ในใจ อิอิ
ตอนที่มาอยู่หอนี่ก่ ได้เจอแม่แค่เดือนละไม่กี่ครั้งเอง แต่ยังไงก็ยังคิดถึงแม่อยู่เสมอ
แต่ใช่ว่าแม่จะดูแลเราได้ตลอดชีวิต จิงป่ะ? เราเองก่ต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้น
พี่แชมป์....
พี่แชมป์กับมิ้นก็เป็นพี่เป็นน้องกันมันก็รู้สึกดีนะ ดีที่ว่าจะได้ไม่ต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา
พี่แชมป์ก็อยู่กับเพื่อนพี่แชมป์ มิ้นก็อยู่กับเพื่อนมิ้น เวลาที่มิ้นหรือพี่แชมป์ทำอะไรแย่ๆ
จะได้ต่างคนต่างไม่เหนด้านไม่ดีของกันและกัน มันจะได้ไม่บาดตาบาดใจ ตอนนี้...
พี่แชมป์ก่ยังเลิกปุ้นไม่ได้ มิ้นเองก่เลิกเหล้าไม่ได้เหมือนกัน มิ้นก่กินเหล้ากินเบียร์เฮฮา
กับเพื่อนฝูง แต่..โรคพี่แชมป์น่ะ มันโลกส่วนตัว มันเข้ากับใครเค้ายาก เช่นเพื่อนมิ้นเปนต้น...
มันเปนแบบนี้ก่ดีแล้วววว
แต่ยังไงก่ยังรักแระคิดถึงเสมอ^^
แฟนเก่าพี่แชมป์ก็ออกจะดูเป็นคนที่มีนิสัยตอแหลอยู่ในตัวไม่ใช่น้อยเลยนะ
ก่อย่าไปยุ่งกับเค้ามากเลยนะมิ้นว่า มิ้นดูว่าเค้าชอบทำตัวให้พี่แชมป์คิดมากยังไงก่ไม่รู้
แก่แล้วหน้ามันก่เริ่มด้าน อะไรมันก่ทำได้ทั้งนั้นแหละจิงมั๊ย ไม่อายหลอก ไม่แคร์ด้วย
ฮะฮะ.. วันนี้อัพยาวเปนพิเศษ
วันนี้เรียนพละน่ะเค้าให้ออกแบบชุดพละ
รู้มะว่าเราออกแบบได้เหี้ยมาก แต่เท่
โอเคเมื่อยแล้วล่ะ ขออัพเพียงเท่านี้ก่แล่วกันนะจ้ะ
ปั้นได้เชี่ยมากอ่ะ แต่ก่ยังได้ตั้งB+ 5555
หมดละจ้า5555555555555555555บ้ายบายยย
อัพยาวที่สุดในชีวิต